Wouter & Inge(48)

Wouter was projectmanager in de bouw, ik was HR-adviseur. We hadden een comfortabel leven in Apeldoorn, maar voelden ons leeg. De ratrace, de files, de eindeloze vergaderingen. We droomden van zelfvoorzienend leven — en de Alentejo maakte die droom betaalbaar.

Voor €175.000 kochten we een quinta (landgoed) van vijf hectare met een vervallen boerderij, 200 olijfbomen en een bron. De renovatie doen we grotendeels zelf — Wouter is handig, en arbeid is hier betaalbaar. Een Portugese metselaar rekent €60-€80 per dag, niet €300 zoals in Nederland.

De Alentejo is het dunstbevolkte gebied van Portugal. Ons dichtstbijzijnde dorp heeft 400 inwoners. De stilte is overweldigend — geen vliegtuigen, geen snelwegen, alleen krekels en vogels. De zomers zijn heet (40°C+), maar de winters zijn mild en groen.

We produceren nu onze eigen olijfolie — 500 liter per jaar van onze bomen. De geiten leveren melk voor kaas. We hebben een moestuin van 200 vierkante meter. Zelfvoorzienend zijn we nog niet helemaal, maar we kopen steeds minder in de supermarkt.

De bureaucratie voor het houden van dieren en het produceren van voedsel is verrassend soepel. Bij de Direção Regional de Agricultura registreerden we onze geiten. Onze olijfolie verkopen we legaal op lokale markten met een simpele Finanças-registratie.

Ons maandelijks budget is €1.200 voor twee personen. Geen hypotheek (we kochten cash met de verkoop van ons Apeldoornse huis), lage IMI van €180 per jaar, en minimale boodschappen dankzij eigen productie. We zijn rijker dan ooit — niet in geld, maar in tijd en vrijheid.