Marloes & João(34)

Het klinkt als een cliché: Nederlandse vrouw ontmoet Portugese man op vakantie. Maar zo ging het echt. João werkte als surfleraar in Sagres, ik was daar met vriendinnen. We hadden een vakantieromance die nooit stopte.

Na een jaar lang afstand — FaceTimen, heen en weer vliegen — besloten we samen te gaan wonen. João wilde terug naar Coimbra, zijn geboortestad, om daar fysiotherapie te studeren aan de universiteit. Ik kon als verpleegkundige overal aan de slag.

Coimbra is een verborgen parel. Een historische universiteitsstad met 40.000 studenten, betaalbaar en bruisend. Geen toeristische drukte, maar wel cultuur, muziek (fado!) en een levendige horeca. Onze huur voor een driekamerappartement bij de universiteit is €600 per maand.

Als EU-burger had ik geen visum nodig, maar de inschrijving bij de Câmara Municipal was wel nodig voor mijn verblijfscertificaat. Mijn Nederlandse verpleegdiploma laten erkennen kostte vier maanden via de Ordem dos Enfermeiros. Nu werk ik in het Hospitais da Universidade de Coimbra.

De Portugese bureaucratie is langzamer dan de Nederlandse, maar niet onmogelijk. Mijn NIF had ik binnen een week. De SEF-afspraak voor mijn verblijfsregistratie duurde langer — twee maanden wachttijd. Geduld is een vereiste.

Wat ik heb geleerd: als je voor de liefde verhuist, investeer dan in de taal en de cultuur. Ik spreek nu B2-niveau Portugees, ik kook bacalhau en ik ga met João's familie naar de mis op zondag. Integratie is niet optioneel als je relatie moet slagen.