Frank & Maria(60)

Iedereen in onze kennissenkring ging naar de Algarve. Wij niet. Frank en ik zijn cultuurliefhebbers — musea, architectuur, lokale tradities. De Algarve voelde te toeristisch, te veel golfbanen en expat-enclaves. We wilden echt Portugal.

Tomar ontdekten we via een documentaire over de Tempeliers. Het Convento de Cristo, UNESCO-werelderfgoed, staat midden in de stad. Maar Tomar is meer dan geschiedenis: het heeft de Festa dos Tabuleiros (om de vier jaar), een levendig marktplein en een rivier waar je kunt zwemmen.

We kochten een gerenoveerd stadshuis voor €130.000 — drie slaapkamers, twee badkamers, een binnenplaats met sinaasappelbomen. De koop regelden we via een Engelssprekende advocaat in Lissabon. De overdracht bij de notaris duurde precies 45 minuten.

Als gepensioneerden met AOW en aanvullend pensioen hebben we een comfortabel inkomen. De NHR-status vroegen we aan binnen de eerste zes maanden. Ons pensioen wordt nu belast tegen een vast tarief van 10% in plaats van het progressieve Nederlandse tarief. Dat scheelt ons €6.000 per jaar.

Tomar ligt centraal in Portugal. Lissabon is anderhalf uur rijden, Coimbra een uur, en de kust bij Nazaré 45 minuten. We hebben een rijke sociale kring opgebouwd: de lokale Rotary-club, een Portugese literatuurgroep (Frank leest inmiddels Saramago in het origineel), en de buurvrouwen die ons meenemen naar de kerk.

Het enige minpunt: in Tomar spreken weinig mensen Engels. Maar dat dwong ons om Portugees te leren, en dat was het beste dat ons kon overkomen. Na twee jaar spreken we vloeiend, en we zijn lid van een theatergroep die stukken opvoert in het lokale theater.